Κυπριακό Κέντρο του Δ.Ι.Θ.

Η Μήδεια θεωρείται η πιο σημαντική τραγωδία του Ευριπίδη και μαζί με τον Οιδίποδα Τύραννο, είναι οι αντιπροσωπευτικότερες του αρχαίου Ελληνικού δράματος.

Ο Ευριπίδης σκιαγραφεί στην εντέλεια τη μορφή της γυναίκας που χειραγωγείται και διαχωρίζεται από ένα πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον, για να εισχωρήσει σε ένα σύστημα διαφορετικό και ξένο στο δικό της. Αυτή η νέα διαπαιδαγώγηση στις ατομικές αξίες είναι αντίθετη προς ένα άλλο είδος μειονοτικών ομάδων στις οποίες το άτομο απασχολείται και κοινωνικοποιείται στην κοινότητα και μέσα στον πυρήνα της οικογένειας.

Στη Μήδεια ο συγγραφέας όχι μόνο παρουσιάζει τις συνέπειες της ζήλειας ως αποτελέσματος της εγκατάλειψης, αλλά διαπλάθει τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής του σε μια τραγωδία όπου οι θεοί δεν παρεμβαίνουν στις αποφάσεις που παίρνουν οι άνθρωποι. Η απόφαση του Ιάσωνα να επιστρέψει στους δικούς του, για να επιτύχει την κοινωνική του ανέλιξη με έναν γάμο με την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου, όσο και το γεγονός ότι είναι συνειδητά συνεργός στην εξορία της πρώτης του συζύγου και των παιδιών του, αντικατοπτρίζει την προσωπική φιλοδοξία του ατόμου να βρει ένα εσωτερικό κενό στην ομάδα, ή μάλλον, να ανέβει μέσα στην κοινωνική πυραμίδα.

Οι αποχρώσεις του κοινωνικού δράματος στο έργο φέρνουν στον νου ότι ο Ευριπίδης είχε σαφή πρόθεση να ασκήσει κριτική σε πτυχές της Ελληνικής κοινωνίας του 5ου αιώνα π.Χ. Οι αόριστες νύξεις που κάνει ο συγγραφέας στην κατάσταση που αφορά στους ξένους, συνδέονται πολύ καλά με τον προβληματισμό που υπάρχει στα θέματα της μετανάστευσης που ζούμε σήμερα σε όλα τα μέρη του κόσμου. Το χρώμα, η γλώσσα, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, ή απλά η πολιτική ιδεολογία έχουν μετατραπεί στις μέρες μας σε αδιάβατα σύνορα που κάθε άτομο προσπαθεί να υπερασπιστεί, αποκλείοντας κάθε πιθανότητα διαλόγου.

Το φλαμέγκο είναι πάντοτε συνδεδεμένο με το τραγικό στη βαθύτερή του έννοια, και μπορούμε να πούμε χωρίς να διακινδυνεύουμε καθόλου κάποια αντίθεση ότι η μουσική φλαμέγκο έχει γεννηθεί μέσα από την τραγωδία. Αυτή η παράσταση γεννήθηκε μέσα από την ένωση του φλαμέγκο με την αρχαία ελληνική τραγωδία. Ο λόγος του Ευριπίδη ενώνεται με τους ρυθμούς του φλαμένγκο.

Οι θεατές θα αισθανθούν τον πόνο της Μήδειας μέσα από τους ήχους το φλαμένγκο, καθώς η εκδίκηση και η προδοσία αναμιγνύονται με τον χορό και τον ρυθμό του.


INDUOTEATRO, ΙΣΠΑΝΙΑ

Σεπτέμβρης 2009. Γύρω από ένα τραπέζι κάθονται: ο Χοσέ Μανουέλ Σάντσεθ “Ανδρέου”, ένας σκηνοθέτης ο οποίος έχει στο βιογραφικό του περισσότερα από τριάντα θεατρικές σκηνοθεσίες και πολλά βραβεία και που έχει ευρέως αναγνωριστεί για τη θεατρική του δουλειά και την αφοσίωσή του σ’ αυτή την τέχνη με εικοσιπέντε χρόνια θεάτρου στην πλάτη του. Από την άλλη κάθεται η Πιλάρ Χιμένεθ ηθοποιός και σκηνογράφος, η οποία έχει συν-ιδρύσει μαζί με τον Ανδρέου τα θέατρα “Amaranta Teatro” και “D’ accion Merx”, τα οποία για δεκαπέντε χρόνια ανέπτυσσαν θεατρική δράση στην πληθώρα των σκηνών της Ανδαλουσίας, Και στη μέση ο Τσίκο Γαρθία, ηθοποιός και διπλωματούχος καθηγητής της δραματικής τέχνης στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης της Μαλάγας. Από αυτή τη συνάντηση γεννήθηκε το INDUOTEATRO.

Από την ίδρυσή του το INDUOTEATRO έθεσε ξεκάθαρα τον κύριο στόχο του μέσα στη θεατρική δραστηριότητα, φροντίζοντας για τη σημαντικότερη και ουσιαστικότερη πτυχή της κάθε παράστασης: την ερμηνεία των ηθοποιών στη δραματικότητα του κειμένου. Από αυτή την άποψη το INDUOTEATRO επιθυμεί να ανεβάζει θεατρικά έργα όπου το κύριο στοιχείο είναι ο ηθοποιός και η επικοινωνία του με τον θεατή. Το INDUOTEATRO κατανοεί ότι στη σύγχρονη κοινωνία, την κορεσμένη από τα ΜΜΕ και τα οπτικοακουστικά μέσα, το θέατρο πρέπει να επιστρέψει στις καταβολές του και να προσπαθήσει να αναπτυχθεί και πάλι από εκεί. Το θέατρο πρέπει να είναι φορέας επικοινωνίας και ταυτόχρονα μέρος μιας διαδικασίας αποκατάστασης των θεατρικών συμβάσεων, που παραβλέπονται σε τόσο μεγάλο βαθμό συνεχώς.


Διανομή

Δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία: Χοσέ Μανουέλ Σάντσεθ Ανδρέου
Μουσική διεύθυνση και σύνθεση: Φρανθίσκο Βινουέσα
Σχεδιασμός σκηνικών και φωτισμού: Πιλάρ Χιμένεθ
Χορογραφία: Μαριτσέ Λόπεθ
Voice on off: Μαρία δελ Μαρ Σουάρεθ
Τεχνικός φωτισμού: Χόρχε Λόπεθ
Χειριστής ήχου: Δαβίδ Οχέδα
Βοηθός σκηνοθέτης: Ανδρέας Βενιζέλου

Μήδεια: Πιλάρ Χιμένεθ
Ιάσονας: Τσίκο Γαρθία
Τροφός: Ματιβέλ Βαλιαδάρες
Κρέοντας: Χεσούς Λούκε
Παιδαγωγός: Μαρία δελ Μαρ Σουάρεθ
Αιγέας: Τσίκο Γαρθία
Γλαύκη: Μαρία δελ Μαρ Σουάρεθ

Χορός:
Τατιάνα Σαθέδα, Μαρία δελ Μαρ Σουάρεθ, Βερόνικα Πίντο, Αμάνδα Βάθκε

Με αυθεντική ζωντανή μουσική από τους:

Κιθάρα: Φρανθίσκο Βινουέσα
Τραγούδι: Ροθίο Λόπεθ
Κρουστά: Μιγκέλ Ελ Νένε

Share