Κυπριακό Κέντρο του Δ.Ι.Θ.

Η ομάδα “bUilt-uP aRea” στην πρώτη της παραγωγή έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με τη Μήδεια του Ευριπίδη, για να γεννηθεί μια εκρηκτική παράσταση, ποτισμένη με τη δύναμη του αρχαίου λόγου και το πάθος των καλλιτεχνών του σήμερα. Σε ένα στρατόπεδο υποδοχής μεταναστών, σε έναν μη τόπο έξω από τον χρόνο η Μήδεια θα παλέψει για την αξιοπρέπειά της με κάθε τρόπο και κάθε κόστος. Επί σκηνής αναμετριούνται τρεις υποκριτές. Παρόντες επίσης, συνεργοί, ένας μουσικός και ένας σκηνοθέτης. Πέντε νέοι δημιουργοί ξετυλίγουν το μύθο της ξένης, της γυναίκας που επαναστατεί ενάντια σε κάθε εξουσία και κόντρα σε κάθε λογική. Όχι για το χτες και ούτε για το αύριο. Για το τώρα.


Σημείωμα του σκηνοθέτη

“ή να σκέφτεσαι λιγότερα ή να μπορείς περισσότερα”.

Ο Ευριπίδης το έγραψε αυτό . Μου άρεσε. Επιδέχεται ερμηνείες. Και επιτρέπει επιλογές. Και είναι όπως και να το κάνουμε μια πολύ σοφή προτροπή.

Καλή προτροπή είναι βέβαια και το να κλείσω τον υπολογιστή, να βάλω το κείμενο στην άκρη, τις μεταφράσεις στο ράφι και να πάω για ύπνο, γιατί πάλι ξημέρωσε και σε λίγο θα έρθουν όλοι για πρόβα και δεν πειράζει αν η έλλειψη ύπνου με εμποδίζει από το να μιλήσω, αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να είμαι σε θέση να ακούω.

Δυσκολεύομαι όμως. Η Μήδεια με κρατάει ξυπνητό. Η φωνή της. Η φωνή όλων αυτών που δεν έχουν σπίτι ή πατρίδα ή ακόμα χειρότερα δεν έχουν πλέον ούτε ελπίδα. Και είναι πολλοί. Πρόσφυγας και ξένος μπορεί να είναι και κάποιος μέσα στο ίδιο του το σώμα.

Και γιατί η Μήδεια; Γιατί κατάφερε να σκεφτεί και να μπορέσει περισσότερα ταυτόχρονα. Και να μας δείξει πως υπάρχει τρόπος. Ούτε εύκολος ούτε ανώδυνος. Υπάρχει όμως. Φτάνει να κάνουμε ησυχία. Και να ακούσουμε. Ξεχάσαμε πώς να ακούμε, γι αυτό και δεν έχουμε τίποτα πια να πούμε ο ένας στον άλλο. Θα κάνω την αρχή λοιπόν και θα σωπάσω. Και θα αφήσω αυτό το κείμενο να πάρει το δρόμο του στον χρόνο και να συναντήσει εσένα, φίλε θεατή. Και αφού γνωριστήκαμε και τα λέμε να σε ευχαριστήσω που είσαι εδώ και δίνεις νόημα στην προσπάθειά μας.
Να ευχαριστήσω το Κυπριακό Κέντρο του ITI, γιατί έδωσε στέγη στη φωνή μας
Να ευχαριστήσω τους συνεργάτες μου, που με βοήθησαν να σκεφτώ περισσότερο.
Να ευχαριστήσω και τον Ευριπίδη, γιατί χωρίς ενδεχομένως να το κάνει επί τούτου στάθηκε εξαιρετικά γενναιόδωρος μαζί μου.

λάρκου


bUilt uP aRea

H ομάδα μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη:

Η ομάδα αυτή δεν δημιουργήθηκε, ούτε ιδρύθηκε. Η ομάδα αυτή ανακαλύφθηκε. Ήταν πάντα κάπου εκεί έξω, απλά δεν το προσέξαμε. Το ίδιο και η Αυστραλία ας πούμε -που και μεγάλη είναι και πιο πολλά μέλη έχει από τη συγκεκριμένη ομάδα- μα είναι δυνατό να μας διαφεύγει η Αυστραλία;

Κι όμως, έπρεπε κάποιος να κοιτάξει προς τα κει. Κι αυτό κάναμε. Για την ομάδα λέω. Κοιτάξαμε λίγο πιο πέρα από το βλέμμα μας. Λίγο πιο έξω από το σώμα μας. Και ανακαλύψαμε και άλλα παιδάκια με κουβαδάκια. Και ενώσαμε τα κουβαδάκια μας τώρα και παίζουμε. Και κτίζουμε και κάνουμε και φασαρία ταυτόχρονα. Και προσπαθούμε να βάλουμε και λίγο χρώμα στη σκέψη μας.

Και φωνάζουμε. Γιατί έτσι πρέπει. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί πόλεις είναι οι πολίτες, όχι η ερημιά.


Διανομή

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Λάρκου
Μουσική: Δημήτρης Σπύρου
Σκηνικά και κοστούμια: Μάγια Αγγελή
Χορογραφία: Αλεξία Νικολάου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νικόλας Κουρουμτζής

Ερμηνεύουν:
Βασιλική Κυπραίου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Στέλιος Ιακωβίδης, Δημήτρης Σπύρου και Παναγιώτης Λάρκου

Share