Κυπριακό Κέντρο του Δ.Ι.Θ.

Ένα έργο ατμοσφαιρικό και έξυπνο, που αμφιταλαντεύεται μεταξύ των ορίων της τραγωδίας και της κωμωδίας με ποιητική διάθεση αλλά και μυστήριο. Μια αίσια έκβαση της ιστορίας της Ελένης και του Μενέλαου όπου στην Τροία ο Πάρης πήγε με ένα είδωλο της Ελένης, ενώ η ίδια η Ελένη βρίσκεται στην Αίγυπτο στο παλάτι του Πρωτέα και περιμένει τον Μενέλαο. Στην Τροία πολεμούν για μια σκιά και η ωραία Ελένη, ικέτιδα στον τάφο του Πρωτέα προσπαθεί να αποφύγει τον γιο του Θεοκλύμενο, βασιλιά της Αιγύπτου, ο οποίος την ποθεί. Και ενώ περαστικός στην Αίγυπτο ο Τεύκρος λέει στην Ελένη ότι ο Μενέλαος μάλλον πνίγηκε, στην Αίγυπτο φθάνει ναυαγός και ζητιάνος ο Μενέλαος. Το ζευγάρι μετά την αναγνώριση σχεδιάζει την απόδρασή του και κατορθώνει να διαφύγει εξαπατώντας τον Θεοκλύμενο.


Σημείωμα του σκηνοθέτη

Το έργο ανήκει στις λεγόμενες «αμφιλεγόμενες» Τραγωδίες του μεγάλου ποιητή.
Το είδος αποτελεί μια επαναστατική αμφισβήτηση της βασικής αρχής της Τραγωδίας ως «έγκλημα-τιμωρία- κάθαρση», με βάση τον προϋπάρχοντα Μύθο που θέλει τους ανθρώπους έρμαια θεϊκών ή υπαρξιακών εντολών, δηλαδή θύματα ενός νόμου πάνω και πέρα απ’ τις δυνάμεις τους.

Ο Ευριπίδης είναι ο επαναστάτης ποιητής-φιλόσοφος που, ενώ μας άφησε συγκλονιστικές «ορθόδοξες» Τραγωδίες όπως η Εκάβη, οι Τρωάδες, η Μήδεια, η Ανδρομάχη, οι Φοίνισσες κλπ., έγραψε και το πιο πάνω είδος, θέτοντας τον άνθρωπο στο κέντρο των αποφάσεων και επιλογών του -άξιο της μοίρας του;- αλλά και εγκλωβισμένο σε μια ακραία συναισθηματική αντίφαση και ανασφάλεια, κάτι σαν κατάσταση ψυχικού (και σωματικού;) πανικού – panic attack.

Το άλλο, παρανοϊκά ιδιοφυές contra tempo, είναι ότι το είδος αυτό οδηγεί πάντα σε ένα «αίσιο φινάλε» τους ήρωές του, οι οποίοι με τον ένα ή άλλο τρόπο «ξεφεύγουν» από την Τραγική τους Μοίρα.
Σημείωση: Για τον γράφοντα αυτή η Τραγική Ειρωνεία του Ευριπίδη είναι πιο σκληρή από την κάθαρση μέσω της θανάσιμης τιμωρίας των «μολυσμένων» ηρώων της Τραγωδίας. Διότι έχουν μαζέψει τέτοιες και τόσες «αμαρτίες» στην ψυχή και στο σώμα τους, που επί της ουσίας είναι κάτι, σαν «ζωντανοί νεκροί».

Το έργο λοιπόν αυτό του Ευριπίδη μας ταξιδεύει σε μιαν «πειραγμένη» εκδοχή του μύθου της ωραίας Ελένης, ο οποίος λέει ότι ακολούθησε με τη θέλησή της τον εραστή της Πάρι, εγκαταλείποντας τον άντρα της Μενέλαο και έγινε η αιτία της «ειρηνευτικής» επιχείρησης των Ελλήνων στη Τροία για λόγους εκδίκησης.

Ο ποιητής θέλει εδώ την Ελένη της Τροίας να είναι ένα είδωλο της πραγματικής Ελένης και η πραγματική Ελένη να έχει απαχθεί «θεϊκή αδεία» και να έχει σταλεί στην Αίγυπτο ως ιέρεια του εκεί βασιλιά.
Η παράσταση τονίζει τα συναισθηματικά αδιέξοδα των δύο ηρώων Ελένης –Μενελάου πριν και μετά την αναγνώρισή τους στην ξένη χώρα και στον σχεδιασμό της δραπέτευσής τους, τεντώνει τις ακόλουθες της Ελένης σε επίπεδα τρομοκρατημένων κοριτσιών βάρβαρης απαγωγής και αγωνίας για την τύχη τους, επιδιώκει ένα κλίμα αστυνομικού θρίλερ με το ανάλογο σασπένς σε όλο το ξετύλιγμα του σχεδίου απόδρασης των δύο συντρόφων μετά από 17 χρόνια βίαιου χωρισμού τους.

Θεωρώ το έργο μεταμοντέρνο και έτσι πιστεύω ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σήμερα, εποχή της παγκοσμιοποίησης της αγοράς αλλά και ανόδου της ασημαντότητας κατά Καστοριάδη, η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία.

Νίκος Χαραλάμπους


Αμφίκτιο Θέατρο, Κύπρος

Το Αμφίκτιο Ίδρυμα και κατ’ επέκταση το Αμφίκτιο Θέατρο είναι μη κερδοσκοπικός πολιτιστικός οργανισμός με ημερομηνία ίδρυσης την 25η Ιανουαρίου του 2008.

Το Ίδρυμα έχει ως στόχο την αναβίωση του αρχαίου δράματος μέσα από τη συνεχή έρευνα και αναζήτηση. Επίσης βασικός στόχος είναι η πολιτιστική προσφορά στα δρώμενα του τόπου και της Ευρώπης.

Πρόεδρος και Ιδρυτής είναι ο διεθνώς καταξιωμένος σκηνοθέτης και ηθοποιός Νίκος Χαραλάμπους. Το Διοικητικό συμβούλιο και τα μέλη του απαρτίζεται από καταξιωμένους καλλιτέχνες (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, μουσικούς, σκηνογράφους κ.α.). Γενικός Γραμματέας είναι ο σκηνοθέτης Κώστας Χατζησταύρου.

Το Αμφίκτιο Θέατρο έχει μέχρι τώρα στο ενεργητικό του έργα όπως Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, Ευριπίδη, Μέλισσα του Νίκου Καζαντζάκη, Χοντροί Άντρες Με Φούστες του Νίκκι Σίλβερ, Ξενοδοχείο των Δύο κόσμων του Έρικ Εμανουέλ Σμιτ, Κύκλωψ του Ευριπίδη, That face της Πόλι Στένχαμ, Ο Ρόζενκραντζ και Γκίλντενστερν είναι νεκροί του Τομ Στόπαρντ και Συζυγικό Συμβούλιο της Ειρένας Ιωαννίδου Αδαμίδου.


Διανομή

Μετάφραση: Λεωνίδας Ζενάκος
Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Χαραλάμπους
Μουσική: Λουκάς Ερωτοκρίτου
Κίνηση: Νάταλι Αμμάν
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρίζα Παρτζίλη
Βοηθός Σκηνοθέτις: Χριστιάνα Μούζουρα
Διεύθυνση Παραγωγής: Κώστας Χατζησταύρου

Διανομή:
Με σειρά εμφάνισης

Ελένη: Κύνθια Παυλίδου
Μενέλαος: Χάρης Κκολός
Τεύκρος: Σκεύος Πολυκάρπου
Γερόντισσα: Βασιλική Διαλυνά
Θεονόη: Νάτια Χαραλάμπους
Θεοκλύμενος: Μάνος Γαλανής
Α΄ Αγγελιαφόρος: Μάριος Κακουλλής
Β΄ Αγγελιαφόρος: Μάριος Στυλιανού
Γ΄ Αγγελιοφόρος: Μάρκος –Ιούλιος Δρουσιώτης

Χορός Γυναικών:

Κορυφαίες:
Ειρήνη Ανδρονίκου, Έφη Χαραλάμπους, Ειρένα Ιωαννίδου

Χορός:
Δώδεκα κορίτσια από τη Σχολή του Σατιρικού Θεάτρου

Share